การฟื้นตัวของไฝที่บาดเจ็บ: คู่มือติดตามอาการรายวัน

กดให้แน่นเพื่อหยุดเลือด (10-15 นาที) ล้างเบาๆ ด้วยน้ำอุ่นและสบู่ ทาวาสลีนและปิดพลาสเตอร์ ถ่ายรูปแรกพร้อมวางเหรียญหรือไม้บรรทัดข้างๆ

บันทึก: ลักษณะของไฝเดิม สาเหตุการบาดเจ็บ ขนาดและสีบันทึกไว้ จะช่วยในการอธิบายให้แพทย์ฟังในภายหลัง

การตอบสนองปกติ: รอยแดงเล็กน้อย เจ็บเมื่อสัมผัส บวมเล็กน้อย เริ่มก่อตัวสะเก็ดแผล เปลี่ยนพลาสเตอร์ทุกวันและทาวาสลีนใหม่ การรักษาให้สะอาดและชุ่มชื้นจะช่วยให้หายเร็วและทิ้งรอยแผลเป็นน้อยลง

สัญญาณอันตราย: รอยแดงขยายมากกว่า 1 ซม. จากแผล เจ็บมากขึ้น มีหนองสีเขียวเหลือง มีเส้นแดงพุ่งออกจากแผล มีไข้ สิ่งเหล่านี้เป็นสัญญาณของการติดเชื้อ ไปพบแพทย์ทันที

สะเก็ดแผลสีเข้มก่อตัวและแข็งตัว ห้ามแกะหรือเกา ปล่อยให้หลุดเองตามธรรมชาติ อาการคันเป็นการตอบสนองการสมานแผลที่ปกติ การทาวาสลีนช่วยป้องกันการแห้งและแตกของสะเก็ดแผล

ถ่ายรูปครั้งที่สองในวันที่ 7 เปรียบเทียบกับวันที่ 0 ไฝใต้สะเก็ดแผลและรอบๆ ควรดูเหมือนเดิม ตรวจสอบว่าไม่มีสีใหม่ และไม่ขยายเกินขอบเดิม

สะเก็ดแผลหลุดออก เห็นผิวหนังใหม่สีชมพู ไฝอาจจางลงหรือดูแบนชั่วคราวซึ่งเป็นเรื่องปกติ อาจมีรอยแผลเป็นเล็กๆ

ถ่ายรูปในสัปดาห์ที่ 4 และเปรียบเทียบกับวันที่ 0 และ 7 ขนาดเดิม? รูปร่างเดิม? สีเดียวกัน (หรือกำลังกลับมาเป็นเหมือนเดิม)? ไม่มีลักษณะใหม่? ถ้าทุกข้อตอบใช่ แสดงว่ากำลังหายปกติ

ควรเปรียบเทียบรูปถ่ายทุกเดือนเป็นเวลาอย่างน้อย 3 เดือน ในเดือนที่ 3 ควรกลับมาเป็นเกือบเหมือนก่อนได้รับบาดเจ็บ ในระหว่างนี้ หากสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงตาม ABCDE (ไม่สมมาตร ขอบไม่สม่ำเสมอ การเปลี่ยนสี ขนาดเพิ่มขึ้น การเปลี่ยนแปลงใดๆ) ให้ไปพบแพทย์ผิวหนัง

แม้หลังจากหายสนิทแล้ว ให้รวมไฝนี้ไว้ในการตรวจตนเองรายเดือน ไฝที่เคยได้รับบาดเจ็บคุ้มค่าที่จะให้ความสนใจเป็นพิเศษ

เมื่อไฝที่ถูกกำจัดบางส่วนหรือทั้งหมดจากการบาดเจ็บขึ้นมาใหม่ อาจดูแตกต่างไปบ้าง เรียกว่า recurrent nevus ซึ่งโดยทั่วไปเป็นเนื้องอกที่ไม่ร้ายแรง อย่างไรก็ตาม หากขึ้นมาใหม่ด้วยสีที่เข้มขึ้น ขอบไม่สม่ำเสมอ หรือเติบโตเกินขอบเขตเดิม จำเป็นต้องได้รับการประเมินจากแพทย์ผิวหนัง

Dermoscopy สามารถแยกแยะระหว่างการขึ้นใหม่ที่ไม่ร้ายแรงกับสิ่งที่ต้องตัดชิ้นเนื้อตรวจได้