ไฝของฉันมักติดเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับ: ควรทำอย่างไร

ไฝที่ติดกับเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับเกือบทั้งหมดเป็นแบบมีก้าน (อยู่บนก้าน) หรือรอยโรครูปโดมที่นูนชัดเจน การยื่นออกเป็นพื้นผิวที่เกี่ยวกับขอบ สันนูน หรือตัวยึด ไฝแบนแทบไม่ติด

ตำแหน่งและตัวกระตุ้นที่ติดบ่อย:

คอ: โซ่สร้อยคอ ขอบปก ผ้าพันคอที่ผูก ลิ่มซิป

หน้าอก: ฟันซิป (โดยเฉพาะแจ็คเก็ตและฮู้ดดี้ซิปด้านหน้า) ตัวล็อคแถบเสื้อใน จี้สร้อยคอที่อยู่บนหน้าอก

รักแร้และลำตัว: แถบเสื้อใน ขอบคัพเสื้อใน ตะเข็บเสื้อยืดรัดรูป ยางชุดว่ายน้ำ

เอวและสะโพก: ยางขอบกางเกง เข็มขัด กระดุมยีนส์ เชือกผูกชุดว่ายน้ำ

ต้นขาและขาหนีบ: ยางกางเกงใน กางเกงว่ายน้ำ ตะเข็บกางเกงรัดรูป

ฟิสิกส์ของการติด: ไฝแบบมีก้านมีฐานแคบ (ก้าน) และตัวกว้างกว่า การดึงจากเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับส่งแรงผ่านก้านไปยังตัว มักแยกเนื้อเยื่อบางส่วน เส้นเลือดเล็ก ๆ แตก คุณเลือดออก

การติดแต่ละครั้งมักหายใน 1-2 สัปดาห์ การติดซ้ำ ๆ ที่ตำแหน่งเดียวกันนำไปสู่การระคายเคืองเรื้อรัง การเป็นแผลเป็น รูปลักษณ์บิดเบือน และความไม่สบายระดับต่ำต่อเนื่อง

ไม่ในแง่ของการก่อให้เกิดมะเร็ง การบาดเจ็บเชิงกลกับไฝ - แม้แต่การบาดเจ็บซ้ำ ๆ - ไม่เปลี่ยนไฝธรรมดาเป็นมะเร็ง ความเชื่อที่คงอยู่ว่า 'ไฝที่ระคายเคืองกลายเป็นเมลาโนมา' ไม่มีพื้นฐานทางชีวภาพ

ที่การติดซ้ำ ๆ มีความสำคัญทางคลินิก:

รูปลักษณ์ของไฝไม่คงที่ การเป็นแผลเป็นปกติ เลือดออกเล็กน้อย และการงอกกลับบางส่วนบิดเบือนรูปร่างและสีเดิม สิ่งนี้ทำให้การตรวจสอบตนเองอย่างต่อเนื่องยากขึ้น - คุณบอกไม่ได้ว่าไฝกำลังเปลี่ยนแปลงเพราะการบาดเจ็บซ้ำ ๆ หรือเพราะอย่างอื่น

บริเวณนั้นยากต่อการประเมินอย่างมืออาชีพ แพทย์ผิวหนังที่ตรวจไฝที่ระคายเคืองเรื้อรังต้องตีความผลลัพธ์เทียบกับภาพพื้นฐานที่ถูกรบกวน การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่จะกระตุ้นการตรวจชิ้นเนื้อในไฝที่คงสภาพอาจถูกพลาดเพราะดูเหมือน 'แค่การระคายเคือง'

คุณภาพชีวิต เลือดออกเล็ก ๆ เรื้อรัง การกระแทกเล็ก ๆ ของการติดที่คงที่ ความวิตกเกี่ยวกับไฝ และความยุ่งยากในการจัดการบริเวณ (การทำความสะอาด การปิดผ้าก๊อซ การเฝ้าดู) เป็นค่าใช้จ่ายจริงแม้จะไม่อันตราย

นัยปฏิบัติ: การติดเรื้อรังเป็นเหตุผลที่จะพิจารณาการเอาออก - ไม่ใช่เพราะความเสี่ยงของมะเร็ง แต่เพราะความยากในการติดตามและคุณภาพชีวิต

การเอาออกสมเหตุสมผลหากมีข้อใดข้อหนึ่ง:

ไฝติดบ่อยกว่าเดือนละครั้งเป็นประจำ

ไฝเลือดออกซ้ำ ๆ จนถึงจุดที่ทิ้งคราบบนเสื้อผ้าหรือผ้าปูที่นอน

ไฝมีแผลเป็นบางส่วนหรือถูกบิดเบือนจากการติดก่อนหน้านี้

คุณไม่สามารถสวมเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับบางอย่างได้โดยไม่มีการติดของไฝ

บริเวณนั้นเจ็บ อักเสบ หรือระคายเคืองเรื้อรัง

คุณพบว่าตัวเองวิตกกังวลเกี่ยวกับไฝหรือตรวจซ้ำ ๆ

แพทย์ผิวหนังของคุณบันทึกว่ารูปลักษณ์ของไฝไม่คงที่และพวกเขาไม่สามารถประเมินการเปลี่ยนแปลงได้อย่างน่าเชื่อถือ

การเอาออกไม่ต้องการความกังวลของมะเร็งเป็นเหตุผล ต้องการคุณและแพทย์ผิวหนังเห็นด้วยว่าไฝสร้างปัญหาอย่างต่อเนื่อง

การเอาออกไม่เหมาะสม (โดยไม่ได้ประเมินเพิ่มเติม) หากมีข้อใดข้อหนึ่ง:

ไฝมีการเปลี่ยนแปลงในขนาด รูปร่าง หรือสีเกินกว่าที่การระคายเคืองอธิบายได้

มีขอบไม่เรียบ หลายสี หรือลักษณะ ABCDE อื่น ๆ

ใหญ่กว่า 6 มม.

มีประวัติเลือดออกเอง (ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับการติด)

กรณีเหล่านี้ต้องการการตรวจชิ้นเนื้อหรือการประเมินอย่างเป็นทางการก่อน การเอาออกอย่างเดียวอาจพลาดการวินิจฉัย กล่าวลักษณะทั้งหมดให้แพทย์ผิวหนัง

สำหรับไฝแบบมีก้านบนก้าน การเอาออกมักเป็นหนึ่งในสามขั้นตอนรวดเร็ว:

Snip excision: แพทย์ผิวหนังฉีดยาชาเฉพาะที่ (lidocaine) ตัดก้านด้วยกรรไกรปลอดเชื้อ ใช้เวลา 30 วินาที ทิ้งบาดแผลแบนเล็ก ๆ ที่หายใน 1-2 สัปดาห์ ใช้สำหรับไฝที่มีก้านแคบ

Shave excision: แพทย์ผิวหนังโกนไฝให้เรียบกับผิวภายใต้ยาชาเฉพาะที่ ใช้เวลา 5 นาที ทิ้งบาดแผลแบนเล็ก ๆ บางครั้งมีแผลเป็นเล็กที่เห็นได้

Electrocautery / laser: น้อยกว่าสำหรับไฝที่ต้องการพยาธิวิทยา มากกว่าสำหรับการเอาออกเชิงความสวยงามล้วนของติ่งเนื้อ

สำหรับไฝที่มีความกังวลของมะเร็งใด ๆ แพทย์ผิวหนังจะใช้ shave หรือ punch excision และส่งเนื้อเยื่อไปตรวจพยาธิวิทยา นี่คือมาตรฐานสำหรับรอยโรคที่มีเม็ดสีใด ๆ Snip excision โดยไม่มีพยาธิวิทยาเหมาะสมเฉพาะสำหรับติ่งเนื้อที่ไม่อันตรายอย่างชัดเจนหรือไฝมีก้านที่ไม่มีลักษณะน่ากังวล

การเอาไฝออกในห้องตรวจส่วนใหญ่ใช้เวลานัดประมาณ 15-20 นาทีรวม (การปรึกษา + ขั้นตอน) ค่าใช้จ่ายแตกต่างกันตามประเทศและประกัน ในสหรัฐฯ ค่าใช้จ่ายสำหรับผู้ไม่มีประกันโดยทั่วไป $200-500 ต่อรอยโรค มักครอบคลุมโดยประกันหากมีเหตุผลทางคลินิก

การฟื้นตัว: รักษาบริเวณให้ชุ่มชื้นด้วยวาสลีน เปลี่ยนผ้าก๊อซทุกวันในสัปดาห์แรก หลีกเลี่ยงการยืดอย่างหนักของบริเวณ คาดหวังแผลเป็นเล็ก ๆ แบนที่จางลงในเดือน

การจัดการเชิงปฏิบัติเพื่อลดการติดในขณะที่คุณตัดสินใจ:

ปรับเสื้อผ้า ปกหลวมขึ้น สไตล์เสื้อในที่แตกต่าง (ตำแหน่งแถบสำคัญ) ไม่สวมสร้อยคอระหว่างกิจกรรมหนัก หลีกเลี่ยงสิ่งของเฉพาะที่ติดบ่อยที่สุด

ปิดด้วยผ้าก๊อซบาง ๆ เล็ก ๆ ระหว่างกิจกรรมเสี่ยงสูง (นอนกับเครื่องประดับ กีฬา แต่งตัวเร็ว)

รักษาบริเวณให้ชุ่มชื้น ผิวแห้งรอบไฝอาจรู้สึกตึงและไฝเปราะบางมากขึ้น

หลังการติดแต่ละครั้ง: ล้างด้วยน้ำ ซับให้แห้ง วาสลีน ผ้าก๊อซเล็ก ๆ หายใน 7-10 วัน อย่าตื่นตระหนกเกี่ยวกับการติดแต่ละครั้ง - ไม่อันตราย

ติดตามความถี่ บันทึกในปฏิทินแต่ละเหตุการณ์การติด หากความถี่สูงหรือเพิ่มขึ้น เป็นข้อมูลที่อิงหลักฐานสำหรับการตัดสินใจในการเอาออก

ถ่ายภาพพื้นฐานตอนนี้ หากคุณเอาไฝออกในที่สุด ภาพพื้นฐานช่วยแพทย์ผิวหนังประเมินและยืนยันว่ารอยโรคคงที่

สิ่งที่ไม่ได้ผล: พยายาม 'ทำให้แบน' ไฝที่บ้าน (ไม่ คุณไม่สามารถทำได้อย่างปลอดภัย) ผูกก้านด้วยด้ายเพื่อให้หลุด (อาจนำการติดเชื้อ และหากรอยโรคมีความสำคัญของมะเร็งใด ๆ คุณได้ทำลายเนื้อเยื่อสำหรับการวินิจฉัย) การจี้ที่บ้านด้วยสารเคมี ไฟฟ้า หรือความร้อน ไม่มีอันใดปลอดภัย ทั้งหมดอาจทำให้เกิดการติดเชื้อหรือทำลายเนื้อเยื่อสำหรับการวินิจฉัย การเอาออกเป็นกระบวนการ 5 นาทีในห้องตรวจด้วยเหตุผล

ไฝที่ติดเรื้อรังส่วนใหญ่ไม่อันตรายและคงที่ ส่วนน้อยไม่ใช่

ธงที่ไฝเป็นมากกว่ารอยโรคไม่อันตรายในตำแหน่งโชคร้าย:

โตขึ้นเห็นได้ใน 6-12 เดือนที่ผ่านมา - มากกว่าแค่การโตเล็กน้อยในพื้นหลัง

สีเปลี่ยน - เม็ดสีมากขึ้น หลายสี คล้ำขึ้นที่ฐาน

พื้นผิวหยาบ เป็นเกล็ด หรือเป็นแผล แทนที่จะเรียบ

เลือดออกแม้ไม่ได้ติด - เลือดออกเองโดยไม่มีการสัมผัสเชิงกล

มีลักษณะ ABCDE ใด ๆ นอกจากการนูน

เจ็บ ปวด หรือคันมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป

คุณมีปัจจัยเสี่ยงเฉพาะ (เมลาโนมาก่อนหน้า ประวัติครอบครัว ผิวขาวที่มีความเสียหายจากแสงแดดมาก ภูมิคุ้มกันต่ำ)

หากมีข้อเหล่านี้ อย่าขอการเอาออกโดยตรงโดยไม่ได้ประเมิน นัดแพทย์ผิวหนัง กล่าวการติดเป็นปัญหาคุณภาพชีวิตและการเปลี่ยนแปลงเป็นความกังวลทางคลินิก และให้แพทย์ผิวหนังตัดสินใจว่าจะตรวจชิ้นเนื้อก่อนหรือเอาออกพร้อมพยาธิวิทยาเต็มรูปแบบ